Actually hindi kita kilala, di rin kita finofollow. Nag post kasi yung isa kong finofollow (http://akocynagpatukso.tumblr.com/ ) abt sayo, na curious ako. So I went to your blog, at nag simula ako mag basa. Bigla na lang tumulo yung luha ko. Every word, ramdam ko. Yung pag hihirap mo, yung experiences mo. Yung kung anong buhay meron ka. Yung sacrifice mong lumayo sa mom mo, para hindi na siya mahirapan pg sakaling wala ka na talaga. Oo, puro negatives makikita sa blog mo, yung tipong parang ayaw mo na, na gumigive up ka na. Pero ramdam kong di naman talaga yun yung gusto mo. Ramdam kong meron pa rin jan sa puso mo na ayaw gumive up, na humihingi pa sa Diyos ng pagkakataon. Pero kelangan mong harapin ang realidad ng buhay. Hayy. Andami kong nasasabi. Feeling ko kilalang kilala na kita. :) Sana nga nakilala kita.

Andami kong natutunan dahil sayo. Nag mistulan ka tuloy, inspirasyon ko. <3

I realized how lucky I am. Andami kong reklamo sa buhay ko, gusto ko ng ganyan ng ganito, di ko naisip na may ibang iisa lang ang gusto. Yung mabuhay ng mas mahaba dito sa mundo. :(

Nakakalungkot isipin, may mga taong gustong mabuhay ng mahaba, pero hindi nabibigyan ng pagkakataon, pero may ibang kung i-take for granted ang buhay, ganon ganon na lang.

Naiisip ko tuloy minsan, Bt hindi na lang ang masasama ang mawala dito sa mundo. Para naman mabigyan ng chance mabuhay ng mas mahaba yung mga taong deserving. 

Haaay nakakalungkot talaga. Di ko alam bakit ganito ako nadala sa storya ng buhay mo. Parang biglang gusto ko nalang tapusin basahin blog mo, nakalimutan ko tuloy may lakad pa pala ako. :))

 Kuya Hanson, kung nasan ka man. Alam ko masaya ka, at alam ko ring mag papakatatag ang mga taong iniwan mo dito, para sayo. Kaya wag ka na mabahala ha? At alam kong hindi lang ako, marami pa dyang mga taong naliwanagan at nabigyan ng inspirasyon dahil sayo. :) Rest in peace.

Pag papatuloy ko ulit ang pag babasa mamaya, kailangan ko ng umalis. hehe